Ćwiczenia stylistyczne w Teatrze Studio

Codziennie przedzierając się przez miasto – czy to w tramwaju, czy to w metrze, czy w autobusie jesteśmy świadkami przypadkowych zajść, krótkich sprzeczek, jakich dostarcza nam miejska rzeczywistość. Raymond Queneau podjął się zapisania jednej z takich błahych historyjek na 99 sposoby, używając do tego najróżniejszych figur retorycznych, korzystając z licznych stylów i zabiegów zgodnych z zasadami kombinatoryki. Karkołomnego zadania wyreżyserowania tego dzieła podjęła się Maria Żynel w Teatrze Studio. Zapraszamy na Ćwiczenia stylistyczne !

W poszukiwaniu przekształceń

Linia fabularna spektaklu Ćwiczenia stylistyczne poprowadzona jest w ten sposób, iż widz staje się obserwatorem (a w końcu uczestnikiem) poszukiwania kolejnych możliwości formalnego przekształcenia tej samej błahej historii. Reżyserka w tym celu wprowadza na scenę trzech aktorów, trzech podróżnych z pierwszej połowy XX wieku. Przybywają oni na paryski dworzec Saint – Lazare i rozpoczynają swą przygodę z odnalezieniem ostatniej, 99, wersji przekształcenia historii. Podczas przedstawienia jesteśmy świadkami m. in. odczytania historii w kilku językach. Oprócz tego wariantami, które silnie zapadają w pamięć są: przenośny, oniryczny, zagmatwany, rustykalny czy smakowy (w dwóch ostatnich, i nie tylko, Łukasz Lewandowski wspiął się na wyżyny gry aktorskiej i nadał interpretacjom groteskowy wymiar).

OuLiPo

Kluczem do zrozumienia Ćwiczeń stylistycznych i ironii, którą ze sobą niesie, jest legendarna francuska grupa OuLiPo, do której Raymond Queneau należał. To właśnie ta grupa odpowiedzialna była za szereg eksperymentów i zabaw literackich, opierających się na prawach matematycznych. Nie jest tu ważne co przekazujemy słowami, ale w jaki sposób. Forma jest sensem samym w sobie i to ona organizuje treść. W „Ćwiczeniach stylistycznych” Queneau sprawia, że jedno przypadkowe zdarzenie staje się pretekstem do ukazania go w dziewięćdziesięciu dziewięciu odsłonach. Również w sztuce Ćwiczenia stylistyczne Marii Żynel jesteśmy świadkami wspaniale wyreżyserowanej gry przypadku. Początkowo bohaterowie błądzą po scenie, niczym autobus linii S po Paryżu. Wszystko w wąskiej przestrzeni Teatru Studio (scena Modelatornia) zdaje się dziać niechcący. W rzeczywistości jesteśmy świadkami dużego wysiłku aktorów (wspomniany Lewandowski i niestrudzeni Marcin Bartnikowski z Marcinem Bikowskim), którzy dwoją się i troją, aby wszystko działo się przypadkowo, ale też z dokładnością matematycznych zasad.   

Podsumowanie

Ćwiczenia stylistyczne wydane w 1947 roku, stanowią jedno z najbardziej ironicznych, a zarazem eksperymentalnych dzieł w historii literatury. Queneau, jako językowy szyderca, stawia przed postacią reżysera duże, nawet bardzo duże wyzwanie. Maria Żynel wyszła z tego starcia obronną ręką. Wspaniale dobrane rekwizyty – dynamizujące przebieg akcji, aktorzy – stanowiący niemal jeden organizm do interpretowania kolejnych absurdalnych wariantów historii, wchodzenie w interakcję z widzami, odniesienia do rodzimych twórców i innych obszarów sztuk, słowem wszystko to, co złożyło się na bezkompromisowy sukces tej sztuki. Pozostaje jedynie zachęcić widzów do pomocy trzem przybyszom z Paryża w odnalezieniu ostatniego elementu układanki, kryjącego się gdzieś na deskach Teatru Studio.

  Ćwiczenia stylistyczne – kup bilet


Ćwiczenia stylistyczne

Reżyseria: Maria Żynel

Scenografia i kostiumy: Maria Żynel, Marcin Bikowski

Autor: Raymond Queneau

Przekład: Jan Gondowicz

Ćwiczenia stylistyczne - Teatr Studio - Recenzja KochamTeatr.plReviewed by Recenzja KochamTeatr.pl on.Karkołomnego zadania wyreżyserowania tego dzieła podjęła się Maria Żynel w Teatrze Studio. Zapraszamy na Ćwiczenia stylistyczne ! Rating:

O Autorze

Piotr Cyran
Piotr Cyran 9 Post

Witam, jestem studentem Uniwersytetu Warszawskiego i jeszcze bardzo świeżym recenzentem teatralnym. Teatr, kino, muzyka i sztuka towarzyszą mi od bardzo dawna. W teatrze i kinie szukam tego, czego jeszcze nie znam, a co może mnie wzbogacić lub zadziwić. Zapraszam do lektury artykułów

Ocena

Ocena
5/5

5

Musisz zobaczyć
5
Podsumowanie

Pozostaje jedynie zachęcić widzów do pomocy trzem przybyszom z Paryża w odnalezieniu ostatniego elementu układanki, kryjącego się gdzieś na deskach Teatru Studio.

Zobacz również:

na co do teatru? 0 komentarzy

Już w najbliższą sobotę premiera PIĘĆ OSTATNICH LAT

„Pięć ostatnich lat” (The Last Five Years) to amerykański musical, który miał swoją premierę w Chicago w roku 2001. Autorem muzyki i tekstów piosenek jest Jason Robert Brown. W roku

na co do teatru? 0 komentarzy

Ukraińska/Polska Dżuma? – recenzja

Pomimo mojego braku zachwytu nad przedstawieniem uważam, że warto je zobaczyć i powiedzieć głośno, że stała się rzecz ważna. Ukraiński teatr był do tej pory terra incognito w Polsce, kraju Kantora, Grotowskiego, Warlikowskiego, Lupy czy Jarzyny. W kraju słowiańskim, który przecież tak wiele łączy z ukraińską kulturą, a którego losy (także w kontekście sztuki) potoczyły się tak różnie w przeciągu ostatnich 20 laty. „Ukraiński Dekameron” to gra zespołowa stwarzająca świadomość kolektywną, która u mnie wywołuje tęsknotę za dawną Polską z jej słowiańskim charakterem: śpiewem, gościnnością i życiem na wsi. Misją Teatru Polskiego (której bardzo kibicuję) jest zacieśnianie więzów z naszymi sąsiadami w Europe Środkowo-Wschodniej. Nie traktujmy jednak tej wymiany jednostronnie z zachodnią wyższością.

Aktualności 0 komentarzy

Przegląd muzyczny Teatru Barakah czyli Barakah Unplugged  

Zapraszamy muzyków wszelkiej maści, rockowych, jazzowych, elektronicznych, folkowych, solowych i zespolonych, białych, czarnych, zielonych i takich, co umieją grać tylko po ciemku do udziału w przeglądzie Barakah Unplugged. Jedynym warunkiem jest granie unplugged, czyli akustycznie, bez udziału uporządkowanego ruchu ładunków elektrycznych.

0 komentarzy

Bądź pierwszy i !

skomentuj tutaj!